Przedszkole Samorządowe nr 1
Strona głowna  /  Gazetka przedszkolna
Gazetka przedszkolna

Nr 2 październik 2020r.

 

 

JA I TY TO MY

 

Gazetka Przedszkola Samorządowego nr 1

w Myślenicach

 

"NIE PRZYDEPTUJ MAŁYCH SKRZYDEŁ"

 

* Wszystkie dzieci mają pewien potencjał twórczy, a odpowiednia pomoc może sprzyjać wydobyciu umiejętności oraz uświadomieniu ich sobie przez młodych ludzi.

* Twórczość może wyrażać się w każdej dziedzinie życia.

* Twórczy potencjał dziecka manifestuje się poprzez zainteresowania, preferencje i style działania.

* Dzieci mogą twórczo funkcjonować na różnych poziomach i w różnym stylu.

* Można pomóc dzieciom w rozpoznawaniu własnego potencjału twórczego i stylu wyrażania twórczości.

* Można pomóc dzieciom w pełnym urzeczywistnianiu ich możliwości.

 

Fazy rozwoju twórczego dziecka:

- do 2-go roku życia - twórczość o cechach subiektywnych, zdolności twórcze przejawiają się wzmożoną aktywnością zabawową w sferze ruchowej, wizualnej i dźwiękowej, inteligencja rozwija się spontanicznie.

- 3 - 4 rok życia - pierwsze oznaki emancypacji i niezależności dziecka, dynamiczny okres poznawczy, stawianie dociekliwych pytań, poszukiwań, rozwój języka. Zdolności twórcze ujawniają się w zabawach dziecka i jego fantazjach oraz w aktywności plastycznej.

- 5 - 8 rok życia - dziecko zdobywa kompetencje "wiem i umiem", przejawia inicjatywę w poszukiwaniu własnych rozwiązań, chętnie uczestniczy w zabawach tematycznych. Dla twórczości dziecka w tej fazie najważniejszy jest rozwój wyobraźni. Zdolności twórcze ujawniają się około 5 roku życia pod postacią rozbudzonej ekspresji werbalnej, plastycznej, muzycznej i ruchowej dziecka. Po tym okresie następuje spadek zdolności twórczych. Jeśli nie są rozwijane, ulegają zahamowaniu.

Jeśli chcemy kształtować u dziecka postawę twórczą, powinniśmy organizować sytuacje, które je wyzwalają. Na rozwój wpływa przede wszystkim twórcza aktywność, ponieważ przynosi nowe osiągnięcia pozwalające osiągnąć kolejne, coraz wyższe fazy rozwoju. Tworzyć, to znaczy wyrażać to, co ma się w sobie.

Dziecku do wyzwolenia twórczego rozwoju potrzebne są bodźce zewnętrzne. Mogą być one bardzo różne, na przykład obserwacja natury lub przedmiotu sztuki, wycieczka, rozmowa, nowa technika plastyczna. Najistotniejsze jest to, aby bodźce dostosowane były do poziomu dziecka, by zachęcały do pomysłów spontanicznych i samodzielnych.

Naukowcy zajmujący się problematyką myślenia twórczego udowadniają, że procesy intelektualne zachodzące w umyśle wielkiego uczonego lub artysty podczas ich pracy twórczej są podobne do procesów zachodzących w umyśle małego dziecka. Pozbawiając dziecko radości tworzenia, przyzwyczajamy je do biernego oczekiwania na gotowe wzory, rozwiązania i pomysły.

Istnieją różne sposoby stymulowania twórczego myślenia dziecka. Według W. Gordona należy stosować:

- analogię fantastyczną, która polega na tym, że dzieci wymyślają konsekwencje podanych zdarzeń i przedstawiają je w pracy plastycznej, np.:

Co by było, gdyby rośliny rosły w nieskończoność, a ludzie nie?

Co by było, gdyby wszystkie martwe przedmioty ożyły, potrafiły biegać, mówić, tańczyć?

Ćwiczenia z analogii fantastycznej wykorzystywać można również przez łączenie ze sobą odległych, wręcz wykluczających się cech:

Kuro- ryby

Kredki, które były wężami

Tęczowy kot

- analogie personalne: podczas tych ćwiczeń dzieci wczuwają się w symbole i przedmioty

Jestem kropelką deszczu.

Jestem ziarenkiem piasku.

 

Edward de Bono- jeden z badaczy myślenia twórczego uważa, że inteligencja to pewien potencjał, który często pozostaje niewykorzystany oraz, że nie trzeba dysponować wrodzoną inteligencją, by nauczyć się twórczo myśleć.

Ćwiczenia stymulowania myślenia twórczego Edwarda de Bono:

1. Zabawa w parach; jedno dziecko mówi wyraz, drugie wymyśla krótką historię o tym wyrazie.

2. Tworzenie opowiadania na podstawie tytułu.

3. Rysowanie na temat:

Jak można zważyć słonia?;

Zaprojektuj ulepszony samochód, autobus – wygodny, przewożący dużo ludzi;

Zaprojektuj maszynę do testowania samochodów.

 

Kolejny badacz tego tematu - C. Freinet, opracował technikę swobodnego tekstu. Dziecko poprzez tę technikę ma możliwość swobodnego wypowiadania swoich myśli, opinii, wrażeń i wątpliwości, rozbudza własną wrażliwość na piękno słowa, wyzwala posiadane zdolności, rozwija twórcze myślenie.

Proponowane ćwiczenia obejmują: układanie tekstów z rozsypanek wyrazowych, rozwiązywanie krzyżówek, zagadek, tworzenie anagramów, układanie rebusów; ćwiczenia ortograficzne, gramatyczne, słownikowe, tworzenie wyrazów pochodnych, dobieranie przymiotników do rzeczowników, dobieranie synonimów, łączenie wyrazów rymujących się w pary, porządkowanie zdań według logicznej kolejności, ilustrowanie opowiadania rysunkiem, komponowanie fabuły na podstawie obrazka, układanie: zagadek, melodii do tekstu, wierszy, rymowanek.

 

Kilka propozycji zabaw, w jakie rodzice mogą bawić się z dziećmi, aby rozwinąć ich twórcze myślenie:

1. Snucie fantastycznych historii. Metoda ta polega na kontynuowaniu przez kolejne dzieci opowiadania rozpoczętego przez dorosłego. Pozwalamy na roztaczanie jak najbardziej fantastycznych wizji, wymyślanie nierealnych sytuacji, zaskakujących rozwiązań.

 

2. Chińska encyklopedia. Opowiadamy dzieciom historię o chińskim cesarzu, który w swojej książce (encyklopedii) podzielił, np. zwierzęta na: śmieszne, bajeczne, narysowane patykiem na zielonej glinie, leśne, cyrkowe, te, które stłukły dzban. Proponujemy dzieciom wymyślanie podobnego, zabawnego podziału innych rzeczy, ludzi, zjawisk itp., przez co uzupełni się chińską encyklopedię.

 

3. Analogie proste. Szukanie podobieństw między dwoma zjawiskami, osobą a zjawiskiem itp. Prosimy dicey, by uzupełniły wypowiedzi, np. "mama jest jak….., bo jest……( mama jest jak słońce, bo jest ciepła, mama jest jak ciastko, bo jest słodka itp.)

 

4. Analogie personalne. Zachęcamy dicey do wyobrażenia sobie, że stają się kimś lub czymś innym ( np. jestem kroplą wody, śnieżynką, św. Mikołajem). Dzieci, wczuwając się w nową rolę, odtwarzają ją ruchem lub opowiadają o tym, jak się czują i co przeżywają. Można zastosować w tej zabawie dłuższe opowiadanie dorosłego, np. "przygody małego piórka", a dziecko, słuchając, wyobraża sobie treść opowiadania z pozycji tytułowego piórka.

 

5. Analogie symboliczne. Prosimy dziecko, aby przedstawiło pojęcia abstrakcyjne, np. miłość, złość, dobro, przyjaźń w formie wizualnej, ruchowej lub słownej - barwa, ruch, dźwięk, przedmiot, symbol rysunkowy.

 

6. Analogie fantastyczne. Zapominając o rządzących światem prawach i regułach fizycznych oraz logicznym myśleniu, wymyślamy wraz z dziećmi zaskakujące odpowiedzi na pytania, np. "co by było, gdyby wszyscy ludzie byli przeźroczyści?". Im więcej odpowiedzi i pomysłów - tym lepiej.

 

7. Zadania rysunkowe. Kreatywne rysowanie - metoda ta polega na przekształceniu konturowego rysunku w coś zupełnie innego (np. krzesła w pojazd) lub w podobny przedmiot, ale nieistniejący w rzeczywistości (np. kontur samochodu w pojazd z przyszłości, z kosmosu, z krainy fantazji). Odmianą tej metody jest tworzenie obrazów przez dorysowywanie elementów do barwnych plam, linii, figur geometrycznych.

 

8. Zadania ruchowe. Taniec części ciała - przy tanecznej muzyce dorosły prosi dzieci, żeby "tańczyły": tylko nosem, ustami, palcami, brzuchem, dłońmi, kolanami, językiem, łokciami, policzkami, na końcu całym ciałem.

Miłego tworzenia!

 

 

Nr 1 wrzesień 2020 r.

 

 

JA I TY TO MY

 

Gazetka Przedszkola Samorządowego nr 1

w Myślenicach

 

 

"ADAPTACJA DZIECI W PRZEDSZKOLU"

 

 

Mamo! Tato!
Właśnie zostałem przedszkolakiem i potrzebuję Waszego wsparcia!

 

Przed wyjściem do przedszkola:

stwórzcie poranny rytuał, da mi on poczucie bezpieczeństwa. Może to być wspólna pięciominutowa zabawa, wysłuchanie lub zaśpiewanie ulubionej piosenki, a może opowiecie mi historię o tym, jak Wy chodziliście do przedszkola?

W szatni przedszkolnej:

spróbujcie żegnać się ze czule, ale szybko. Wiem, jakie to trudne, ale postarajcie się uodpornić na moje łzy. Pamiętajcie, że one są moim sposobem na stres i rozstanie. Zwykle jednak szybko zapominam o smutku. Pamiętajcie, że Wasze zdenerwowanie i niepewność wyczuje natychmiast, a wtedy… będę protestować jeszcze głośniej. Wymyślmy razem co doda mi odwagi i mnie pocieszy.


Zawsze dotrzymujcie danego słowa:

jeżeli obiecujecie, że będziecie w pobliżu, bądźcie tam i nigdzie nie odchodźcie. Zawsze mówcie mi, co zamierzacie. Jeśli będziecie chcieli wyjść z przedszkola powiedzcie mi o tym, nawet jeśli wiecie, że się rozpłaczę. Nie martwcie się, jest ze mną Pani wychowawczyni, która na pewno mnie przytuli. Jeśli będziecie chcieli powiedzieć mi, o której mnie odbierzecie, to nie mówcie, że będziecie za trzy godziny, bo ja nie wiem ile to jest. Lepiej jak usłyszę, że przyjdziecie po obiedzie, po odpoczynku, po podwieczorku. I nigdy się nie spóźniajcie. Nie chcę pomyśleć, że zapomnieliście o mnie.


Rozmawiajcie pozytywnie o przedszkolu:

pamiętajcie, że wszystko, co mówicie na temat przedszkola wpływa na to, jak w nim się czuję. Wiem, że macie prawo do przeżywania własnych emocji - ale to są sprawy dorosłych. Ja jestem dzieckiem i bardzo chciałbym słyszeć jedynie spokojne i pełne szacunku opinie. Motywujcie mnie do przedszkola w sposób pozytywny – podkreślając często, ile już udało mi się osiągnąć. Opowiedzcie najbliższym o moich sukcesach (najlepiej przy mnie) - ale nie koloryzujcie.


Odbiór dziecka z przedszkola:

dbajcie o dobrą komunikację z moimi wychowawcami. Osoby opiekujące się mną powinny znać moje mocne i słabe strony oraz kłopoty, z jakimi właśnie się borykam. Pytajcie nie tylko o to czy zjadłem obiad, ale jakie poczyniłem postępy, czy nawiązuję kontakty z rówieśnikami, w jakim stopniu jestem samodzielny. Nigdy nie porównujcie mnie do innych dzieci. Nie ma reguły, co do czasu trwania i przebiegu adaptacji. Mam prawo przechodzić ją tak,  jak przechodzę.


Samodzielność

pomóżcie mi stać się samodzielnym przedszkolakiem. Bądźcie cierpliwi, kiedy będę długo  sam się ubierał, zakładał i wiązał buty, jadł samodzielnie posiłek czy radził sobie w toalecie. Bądźcie przy mnie i wspierajcie mnie, ale nie wyręczajcie w tych czynnościach.

 

Za rok będziecie wspominać moje pierwsze kroki w przedszkolu patrząc na to, jaki jestem samodzielny i ile już umiem !!!

 

Rodzicu! Pamiętaj!

   Każde dziecko jest indywidualnością, rozwija się we właściwym dla siebie tempie, w odmiennych warunkach środowiskowych, z łatwością nabiera jednych umiejętności, podczas gdy inne sprawiają mu trudności. Nie możemy zakładać, że proces adaptacji zakończą równolegle wszystkie dzieci i że będzie on wymagał podobnych wysiłków ze strony rodziców i nauczycieli. Dziecko ma prawo do przeżywania adaptacji we właściwy dla siebie sposób, także płacząc. Zadaniem dorosłych jest wspieranie dziecka w procesie adaptacji.

 

(Źródło:https://blizejprzedszkola.pl/artykul-2021,bez-placzu-do-przedszkola-to-mozliwe-czyli-rzecz-o-dobrej-adaptacji#)


Ostatnia aktualizacja: 2020-10-04